นิราศ โจโจ้น้อยรำพึงรัก ตอนที่ 5

นิราศ โจโจ้น้อยรำพึงรัก ตอนที่ 5

๐หมู่สัตว์นั้นก็มี               ร้องดังดีทั่วทุกสิ่ง

เจี๊ยกเจี๊ยกเดินรุ่งริ่ง           ตามประสาหาของกิน

๐ที่กล่าวคือลิงน้อย          เดินตามต้อยไม่ผันผิน

ร้องขออาหารกิน             สุดจะพูดพรรณนา

๐นกยูงไก่กระต่าย            เดินเป็นสายเสน่หา

ช้างน้อยค่อยเดินมา          เลาะลัดเล่นอยู่ในกรง

๐กระทากระจงป่า            มวลนกกามากประสงค์

ออกชื่อก็ไม่คง                 จะหมดสิ้นที่กล่าวมา

๐ตัววังนั้นก็สวย              ประดับด้วยสิ่งลํ้าค่า

มวลหมู่ทหารมา              เฝ้ารักษาชั่วโมงยาม

๐จะเข้าหรือจะออก         ไปข้างนอกต้องไต่ถาม

ทหารจะเดินตาม               พูดทุกสิ่งน่าสนใจ

๐ข้อมูล ณ ตรงนั้น           ทุกสิ่งสรรเอาใจใส่

ดูแล้วช่างเหมือนไกด์       คอยบอกกล่าวเวลาเดิน

๐อยากรู้ทราบตรงไหน    ถามด้วยใจไม่เก้อเขิน

ทหารก็ไม่เมิน                  ที่จะตอบด้วยความจริง

๐ท่องเที่ยวดูเสร็จสรรพ   ก็ลาลับไปตามสิ่ง

เป้าหมายที่แอบอิง           ไว้ข้างหน้ายังก้าวไกล

๐มาเรียนเพียรศึกษา         หวังจะหาความรู้ใหม่

ควบคู่ด้วยหัวใจ               ที่มุ่งมั่นฝันฝ่ามา

๐บ่ายโมงตะวันแสง         สีแสดแดงส่องลงหา

สาดส่องผ่องนภา             ร้อนอบอ้าวทั้งตัวตน

๐ขับรถเคลื่อนออกจาก     แสนลำบากท้องถนน

คดเคี้ยวเลี้ยวรถจน           ประหนึ่งว่าจะตกภู

๐โค่งแคบคดคูคลอง         ทางคู่สองโค้งปิ้งงู

สูงลงเป็นทางคู่                 ลู่ลงลดเลี้ยวลงเนิน

๐ขึ้นสูงก็สูงมาก               เสียงรถลากไม่เก้อเขิน

บ้างลัดลับลงเนิน              ขึ้นปีนป่ายบนภูพาน

๐ลางลู่ลิงลงเล่น               ลาดรอดเลนเล่นลงลาน

ลาดเลาะลูกเหลนหลาน    ลงร้องเล่นลั่นรุงรัง

๐ร้องเรียกระเริงร่า            ลูกลิงลาร้องไหลหลั่ง

ลางลากลูกลงรัง                ร้องเรียกลูกลงลานราว

๐นกหนูหมู่มวลเม่น         กระแตเต็นล้วนงูหลาม

ร้องแจ้วทั่วเขตคาม           ดังกระฉ่อนทั่วท้องไพร

๐ช้างป่าก็มีด้วย                 น้ำตกสวยสีสดใจ

สรรสร้างด้วยพงไพร        บริบูรณ์สะอาดตา

๐ผาเสวยงดงามผ่อง          พลิ้วระร่องหมู่พฤกษา

ต้นไม้หมู่นกกา                 ร้องเอ้อ้าสนั่นไพร

๐จุดลงชมทิวทัศน์             เงียบสงัดสงบใส

สอดส่องลัดลอดไป          ชมภูผานภางาม

๐ลงโค้งโค้งคดคู่                โค้งปิ้งงูเกินจะถาม

ล่องลงภูพานงาม               สุดสะอื้นจะขาดใจ

๐เวียนหัวตัวกระสับ          ขับล่วงลับไม่สงสัย

จอดพักลัดลอดไป             กว่าจะถึงคงต้องแลง

๐กลางดงตลาดป่า              ยื่นบังตาตะวันแสง

คลาเคลื่อนเลื่อนเปลี่ยนแปลง  พระจันทร์โฟ้นจะออกมา

๐ขับรถมาเรื่อยเรื่อย          ไม่เอื้อนเอื่ยพรรณา

มุ่งตรงลงสู่หน้า                ตัวสมเด็จอย่างเร็วพลัน

๐สมเด็จบ้านสี่แยก           ดูผิดแปลกช่างโศกศัลย์

ผู้คนไม่จาบัลย์                  เหมือนบึงกาฬบ้านของเรา

๐หรือว่าไม่คุ้นหน้า          ไม่คุ้นตาพาหงอยเหงา

เดินเที่ยวก็ยังเศร้า             สุดสะท้านในอารมณ์

๐ขับผ่านมีแต่ป่า               มองหันหาไม่สุขสม

โศกทุกข์เศร้าระทม          จากจะกลับคืนบ้านมา

๐เต็มด้วยป่ามันอ้อย         น้ำตาย้อยไหลลงหน้า

คิดถึงหมู่บ้านนา               คิดถึงน้องก็เกินทน

๐ขับผ่านเข้าซอยแล้ว        เห็นวี่แววทางถนน

ไฟเขียวไฟแดงปน            สัญญาณบอกให้รู้ตัว

๐เข้าสู่บ้านหนองปล้อง     ดูสอดส่องกล้ากล้ากลัว

มืดกล่ำค่ำไปทั่ว                 หมู่บ้านนี้ช่างกระไร

๐ขับผ่านย่านวัดป่า            รีบมุ่งหน้าเป็นไฉน

รีบโค้งตรงออกไป            ทางข้างหน้าคือหอพลัน

๐ถึงหอก็ค่ำแล้ว                ใจผันแผ้วไม่สุขสันต์

คิดถึงนวลอนันต์                ดวงใจพี่คนนี้เอย

Cr. สวยคม